دوتا ديوانه ساز كه سوار يه جاروبرقي چهار سيلندر بودن,تخت گاز اومدن و كيف هرميون رو زدن و در رفتن.هري و رون هم پريدن روي جاروهاشون و دنبالشون كردن.ته يه كوچه بن بست يكي از ديوانه سازها پياده شد و گفت:"خودت خواستي هري پاتر,حالا يه دونه از اون بوسه هاي ديوانه ساز ميكنم تا جونت دربياد."بعد دهنشو چسبوند به دهن هري پاتر و يه هورت كشيد و غش كرد;آخه خبر نداشت كه هري عضو افتخاري گروه "چ.س.م.خ"شده و هر شيش ماه يه بار مسواك ميزنه.اون يكي ديوانه ساز خواست در بره,هول شد شنلش رفت كنار و هري و رون كف كردن,چون ديدن طرف كسي نيست جز "سيوروس اسنيپ".هري گفت:"اي نامرد تو مادرمو كشتي."اسنيپ گفت:"خسته نباشي,لااقل يه دور جلدهاي قبلي رو ميخوندي,من دامبلدور رو كشتم!"بعد دوتايي چوبدستي هاشونو كشيدن و به طرف هم شليك كردن.طلسم هري گرفت به پاچه شلوار اسنيپ و دودش كرد.رون گفت:"نيگاه كن هري,زيرشلواري اسنيپ گل گليه."يهو هري يه چيزي تو ذهنش جرقه زد و يادش افتاد كه وقتي تازه به دنيا اومده بوده,اين زيرشلواري رو پاي باباش ديده.واسه همين شاكي شد و گفت:"زيرشلواري باباي من پاي تو چيكار ميكنه دزد؟"اسنيپ گفت:"....                                    

                                              ادامه دارد...

سلام دوستان.من امروز یه داستان از هری پاتر میذارم تو وبلاگ که چون طولانیه باید ادامش رو در پستهای بعدی براتون بذارم.اینم بگم که این داستان مال خودم نیست و تو اینترنت پیداش کردو و بعدا نگین که نگفتی.داستان رو بخونین و اگه خوشتون اومد نظر بدین تا بقیش رو هم براتون بذارم. (در ضمن اینم بگم که برای خوشحالی شما تو هر پست مرتبط با هری پاتر یه عکس از شخصیتهای داستان هم براتون میذارم)

يكي بود يكي نبود.غير از خدا هيچ كس نبود.غير از يه هري پاتر كه قراربوده بره كلاس هفتم مدرسه جادوگري هاگوارتز.هري پيش خانواده دورسلي زندگي ميكرد كه خيلي بدجنس بودن,چون همش خورش اسفناج به خوردش ميدادن كه خدايي خيلي چيز ستميه و من اصلا حال نميكنم.اونم يه روز قاط زد و شير گاز رو باز كرد وكبريت زد و همه شون رو تركوند,آخه هنوز اجازه نداشت بيرون از هاگوارتز از جادو استفاده كنه.پليس هري پاتر رو گرفت و قرار شد در ملا عام اعدامش كنن,اما همين كه طناب دار رو انداختن گردنش,رون و هرميون سوار يه هيپوگريف سر رسيدن و هيپوگريفه يه گاز زد و طناب رو پاره كرد وگرفت به منقارش وهمونجور كه هري از گردن آويزون بود تا خود هاگوارتز پرواز كرد.اونجا كه رسيدن خانم پروفسور مك گونگال كه مدير مدرسه شده بود,يه نگاه به جسد هري انداخت و گفت:"خيلي بي شعورين,حالا بايد يه هنرپيشه ديگه جاي این بياريم."

شبش توي تالار مدرسه جشن شروع سال تحصيلي بود و همه كلي شام خوردن,هري كه 4-5 تا بطري نوشيدني عسلي خورده بود,بهش يه فشار تپل اومد و دويد دستشويي.وقتي خواست سيفون رو بكشه,توالت فرنگيه بهش گفت:"خيلي نامردي كه اين كار رو با من كردي هري,منكه يه توالت معمولي نيستم..."هري هم گفت:"سيكتير بابا!توالت هم واسه ما زبون در آورده.!"بعد سيفون رو كشيد و رفت.فرداش بچه ها داشتن تو حياط مدرسه قدم ميزدن كه يهو...

سلام دوستان.خوبید؟بالاخره رفتیم کلاس..........................بله رفتیم.حالا داشتیم میرفتیم من چه شکلی بودم بماند...هرچی به اون 2تا اصرار کردم قبول نکردن معذرت خواهی کنن.منم تنهایی چی میتونستم بگم؟پس باید منم مثل......میرفتم تو کلاس.خب...زنگ زدیم(وای چه ترسناک)...در باز شد...استاد محترم بود...همچین اخلاقش س...میزد گفتم الان میگه اونروز چه وری زدید؟ها؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟....خلاصه جناب خشک و خالی جواب سلام مارو داد مام رفتیم.حالا جالب این بود اون 2تا استادو دیده بودن که همچین حال عصب داره از خودش سگ تر شدن منم دیدم سگ بشم بهتره که تابلو نشم...سگی شدم که نگو......حدود نیم ساعت کلاس خشک و بی روح و مسخره بود که ناگهان نیش جناب استاد باز شد(نمیتونست زیاد به پاچه گیری ادامه بده)...حتما فکر کرد با بداخلاقی به جایی میرسه بعد دید که ما 3تا اگه پاش بیافته از همه جدی تریم واسه همین گفت الان دعوا میشه...آقا این جناب چنان از این رو به اون رو شد که ماها خندمون گرفت...نه به اون اول که هی تیریپ استادی میومد نه به نیم ساعت بعد...حقش بود اول کلاس میگفتم واسه ما قیافه استادارو نگیرااااااااااااااا...ما بهت میگیم استاد وگرنه تو همو...هستی.بله...و اینجوری بود که استاد به همون مزخرفی تبدیل شد که بود (البته خیلی بهتر از مدل سگیه).حالا استاد که فقط مسخره کردن بلد بود آخر کلاس جملات قشنگو معروفو واسمون میگفت.منم اون وسط فکر کردم بازم میخواد مسخره دربیاره یه چیزی پروندم بعد دیدم نه بابا قضیه یه چیز دیگست استاد ادیب شدن...حالا هی ما گشنمونه میخوایم بریم اینم هی جمله یادش میاد...اگه اون شاگرد جدیده نیومده بود و به دادمون نرسیده بود مارو 1ساعت نگه میداشت.بیچاره شاگرد اومد استاد سلام نکرده گفت«تو چرا هرروز عرضت بیشتر میشه؟».خوب بود جوابشو میداد میگفت تو برو اون پیرهن گورخریتو عوض کن بعد بیا حرف بزن.دلم واسه شاگرده سوخت.ولی نتونستیم نخندیم.سرمونو بردیم تو کیف به بهونه ی وسایلمون وحالا نخند کی بخند.و در داخل کیف بود که فهمیدم استاد هرچقدرم جملات با معنی و زیبا بگه درست بشو نیست و اشکال از دوران کودکیه...

اینم از ماجرای ما که بواسطه ی مسخرگی استاد،این استعداد ناشناخته ی طنز حل شد.از تمام دوستانی که مارو راهنمایی کردن ممنونیم.

                                   با تشکر

                                                   پریسا

                                                                شادی

                                                                              مهرنوش

علي اي علي ي دائي، تو چه آفتي خدا را که به قهقرا فکندي، همه عشق تيم ما را دل اگر خوره شناسي، به رخ همين علي بين که خوره گي اش کلافه، بکند من و شما را مرو اي گداي ميدان، ز پي ي گدائي گُل که گُل بدون زحمت، ندهد کسي گدا را تو مگر ولي ي توپي، وَ فقيه فوتبالي که چنين به زير پايت، بنهاده اي حيا را ره و رسم رهبري را، ز کدام علي گرفتي که به اينهمه سماجت، بروي ره خطا را تو نه اکبري، علي جان، نه چو رهبري علي جان.

 دو فرشته ی مسافر برای گذراندن شب در خانه ی یک ثروتمند فرود آمدند.این خانواده رفتار نامناسبی داشتند و دو فرشته را به خانه ی مجللشان راه ندادند.بلکه زیر زمین سرد خانه را در اختیار آنها گذاشتند. فرشته ی پیر در دیوار زیر زمین شکافی دید و آن را تعمیر کرد.وقتی که فرشته ی جوان از او پرسید چرا چنین کاری کرده.او پاسخ داد:«همه ی امور بدان گونه که مینمایند نیستند.»

تقدیم به شما.